(Sopot, 8-10.05.2026)
W duchowej tradycji Kościoła rekolekcje są szczególnym czasem danym przez Boga, aby w ciszy serca słuchać Jego Słowa i stawać przed Nim w pokorze. Patronem na drodze odnawiania i pogłębiania relacji z Jezusem był nam mistrz modlitwy – św. Jan od Krzyża (z okazji czasu jubileuszowego), którego obecnością w relikwiach mogliśmy się cieszyć przez wszystkie dni naszych duchowych ćwiczeń. Rekolekcje poprowadził o. Bertold Dąbkowski OCD, który sprawował codzienną Eucharystię, głosił konferencje i przewodził nam w Liturgii Godzin oraz towarzyszył w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu czy modlitwy myślnej.
W homilii otwierającej Ojciec zachęcił nas, na wzór św. Stanisława BM, do dawania świadectwa Bogu wszędzie tam, gdzie żyjemy na co dzień, mimo przeciwności, które będą towarzyszyć nam zawsze. Taka postawa bowiem jest źródłem wewnętrznego pokoju, a o ten trzeba zabiegać, by móc dążyć do doskonałości. Myśl tę następnie rozwinął w konferencji w odniesieniu do sentencji zawartej w „Słowach światła i miłości”, traktującej o konieczności uśmierzenia nałogów dobrowolnych niedoskonałości.
Następnego dnia Ojciec rekolekcjonista podjął zagadnienie modlitwy kontemplacyjnej, objaśniając 3 znaki, opisane w „Nocy ciemnej”, pomagające rozeznać, czy dusza postępuje drogą oczyszczenia. Na zakończenie naszych ćwiczeń duchowych natomiast wprowadził nas w temat miłości oblubieńczej, odwołując się do „Pieśni duchowej” przenikniętej liryzmem obrazującym zjednoczenie duszy z Bogiem. Wskazał też na rolę Ducha Świętego, dzięki działaniu którego może pogłębiać się nasza zażyłość z Jezusem jako Oblubieńcem. Wszystkie konferencje koncentrowały się wokół nauczania Doktora Mistycznego w kontekście naszego powołania do ewangelicznego stylu życia w duchu charyzmatu terezjańskiego.
W modlitewny rytm naszego rekolekcyjnego skupienia wpisała się też rocznica wyboru papieża Leona XIV na Stolicę Apostolską (8 maja) oraz 10. rocznica święceń kapłańskich o. Leszka Jasińskiego OCD, asystenta naszej Wspólnoty. Modlitwą wspólnotową obejmowaliśmy zatem zarówno Ojca Świętego w łączności z Rzymem i całym Kościołem, jak i Ojca rekolekcjonistę, obecnego Ojca asystenta oraz wszystkich asystentów poprzednich. Ponadto wśród intencji mszalnych nie zabrakło błagania o radość nieba dla zmarłych z naszej Wspólnoty.
Czas rekolekcji był dla nas czasem obfitego czerpania za stołu Słowa Bożego i stołu Eucharystii, a także czasem umocnienia się naukami prowadzącego nas drogą wiary o. Bertolda, które miały charakter dogłębnej analizy „programu życia duchowego” zamkniętego w pismach Doktora Kościoła.
