Pielgrzymowanie jest ważnym wydarzeniem w życiu wspólnoty. Zawsze jest formą duchowego doświadczenia, kształtującą wnętrze pielgrzymujących. Tegoroczne pielgrzymowanie miało szczególny charakter, bo wiązało się z naszym sopockim jubileuszem, który jest czasem nieustannego dziękczynienia Bogu z okazji dwudziestej rocznicy erygowania naszej Wspólnoty pw. św. Józefa Oblubieńca NMP. Wpisuje się ona w czas łaski Świętego Roku Jubileuszowego 2025 i wiąże z setną rocznicą kanonizacji św. Teresy od Dzieciatka Jezus. Wspólnotowe świętowanie zostało już zaplanowane w ubiegłym roku w trakcie tworzenia Programu życia i działania. Pielgrzymka została ustalona na dzień zgodny z dzienną datą erygowania Wspólnoty, a jako miejsce pielgrzymowania zostało wybrane miejsce kultu maryjnego związanego z objawieniami z 1877, które zostały zatwierdzone przez Kościół sto lat później.
Wczesnym rankiem wyruszyliśmy w drogę do sanktuarium położonego na terenie archidiecezji warmińskiej. Na trasie między Gdynią a Tczewem wsiadały kolejne grupki pielgrzymów, tj. członków naszej Wspólnoty i tych, którzy zapragnęli pielgrzymować razem z nami. Busolą były nam, jak i całemu Kościołowi pielgrzymującemu, słowa papieża Franciszka, zapisane w bulli Spes non confundit ogłaszającej Rok Święty: „Nadzieja jest obecna w sercu każdego człowieka jako pragnienie i oczekiwanie dobra (…).” Jechaliśmy bowiem jako pielgrzymi nadziei, oczekując Bożego Miłosierdzia.
Czas podróży jest integralnym elementem pielgrzymki, przygotowuje wewnętrznie na spotkanie z Bogiem, które winno owocować przemianą serca. Nasza podróż dawała nam tę możliwość przez wspólną modlitwę różańcową, śpiew Godzinek o Niepokalanym Poczęciu NMP, cichą modlitwę czy konferencję poświęconą duchowości maryjnej wygłoszoną przez naszego o. Asystenta. Violetta, która przyjęła na siebie obowiązki głównej organizatorki naszej pielgrzymki, zadbała, aby nie zabrakło też treści zw. z historią kościoła pw. Narodzenia NMP, który od 1970 r. posiada tytuł bazyliki mniejszej. A wprowadzając nas w klimat objawień Maryi, jakie miały miejsce w Gietrzwałdzie 148 lat temu, przywołała w swojej opowieści postaci dwóch wizjonerek: Barbary Samulowskiej i Justyny Szafryńskiej, którym Matka Boża ukazywała się 160 razy.
W sanktuarium przed obrazem Matki Bożej Gietrzwałdzkiej o. Leszek sprawował Mszę św., w której oprócz nas udział wzięły liczne grupy pielgrzymów z różnych stron Polski. Posługę ministrancką oraz funkcję lektora i kantora podjęły wybrane osoby z naszej Wspólnoty. O. Asystent wygłosił też okolicznościową homilię. Podkreślał wagę miłości do Maryi, która czyni nas uczniami Jezusa, a więc uczy nas rozważać Jego życie, a zwłaszcza doświadczać, że Jezus cały czas obecny jest w naszej codzienności. Po Eucharystii zgromadziliśmy się przy kapliczce objawień na modlitwę indywidualną, a stamtąd wyruszyliśmy na drogę krzyżową. Idąc śladami męki Zbawiciela, modliliśmy się rozważaniami przygotowanymi przez św. Jana Pawła II w czasie Wielkiego Jubileuszu roku 2000. Dziękowaliśmy Maryi za Jej opiekę, prosiliśmy przez wstawiennictwo Świętych Karmelu o obfite błogosławieństwo Boże, życie w wierności charyzmatowi dla całej Wspólnoty i dla wszystkich Ojców Asystentów.
Każdą chwilę pobytu na ziemi uświęconej obecnością Maryi przeżywaliśmy w wewnętrznej łączności z Nią czy w czasie liturgii, czy wówczas, gdy kosztowaliśmy różnych pyszności dla wzmocnienia sił fizycznych i dzieliliśmy się własnymi refleksjami.
Jubileuszowe pielgrzymowanie i krajobraz Warmii sprzyjały odsłanianiu się przed nami horyzontu wieczności. Pozwoliły nam też zobaczyć na nowo i docenić wartość naszego karmelitańskiego powołania, które jest wyjątkowym darem Bożej miłości. I jest zaproszeniem, które wzywa nas do zdeterminowanego podążania z Maryją za Jezusem.
